แป๊ะยิ้มพิมพ์ใจ...Positive Thinking Blog

เมื่อหลายวันก่อน ได้มีโอกาสรื้อกล่องกรอบรูป (แป๊ะยิ้มเรียกมันว่าอย่างนั้น)
กล่องใบนี้ จะถือว่าเป็นกล่องสมบัติสำหรับแป๊ะยิ้มเลยก็ว่าได้
เพราะจะเก็บของที่ระลึก โปสการ์ด รูปถ่าย
รวมถึง “จดหมาย” นับ 10 ฉบับที่จ่าหน้าซองถึงแป๊ะยิ้ม

แป๊ะยิ้มเขียนจดหมายอย่างเอาจริงเอาจังเมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว
เพราะแป๊ะยิ้มได้ติดต่อกับหญิงสาวคนหนึ่ง
หญิงสาวผู้นี้ เธอมีชื่อว่า “เกสท์” เธอมีอายุมากกว่าแป๊ะยิ้ม 15 ปี
แป๊ะยิ้มจึงเรียกว่า “พี่”ตามด้วยชื่อของเธอตลอด

แป๊ะยิ้มกับพี่เกสท์รู้จักกันเพราะเป็นสมาชิกเว็บไซต์ ออล อะเบาท์ กนก
แรกเริ่มเดิมทีนั้น แป๊ะยิ้มกับพี่เกสท์จะคุยกันทางMSN
แป๊ะยิ้มก็จะใช้ช่วงเวลาพักเที่ยงหลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันเสร็จ
แล้วขึ้นไปที่ห้อง ICT ประจำโรงเรียน เพื่อเล่นMSN
จนกระทั่งในช่วงที่คุณกนกใกล้จะเปิดตัวหนังสือ “กนกบาทเดียว”ในงานมหกรรมหนังสือฯ เมื่อปี 48
แป๊ะยิ้มก็ได้ขอร้องพี่เกสท์ว่าไปขอลายเซ็นคุณกนกให้แป๊ะยิ้มหน่อย ตามประสาเด็ก ม.3 ในขณะนั้น
ซึ่งพี่เกสท์ก็บอกว่าได้...

คำที่พี่เกสท์บอกว่า"ได้"ทำให้เด็กหญิงอายุ 14 ปีใจชื้น ตื่นเต้นกับการรอคอย
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้ลายเซ็นของบุคคลที่แป๊ะยิ้มชื่นชอบ

หลังจากงานเปิดตัวหนังสือฯผ่านไป 2 วัน แป๊ะยิ้มก็ได้คุยกับพี่เกสท์อีกครั้ง
พี่เกสท์บอกว่าส่งหนังสือกนกบาทเดียวพร้อมลายเซ็นไปแล้วเรียบร้อย

และนั่น...เป็นจดหมายฉบับแรกที่พี่เกสท์ส่งถึงแป๊ะยิ้ม
และต่อจากนั้น แป๊ะยิ้มกับพี่เกสท์ก็ติดต่อกันตลอดมา

เมื่อถึงปีใหม่ ก็จะส่งการ์ดส.ค.ส.ถึงกันตลอด
พอถึงวันเกิด พี่เกสท์ก็จะส่งของขวัญมาให้

คุณ ๆ ที่ได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้ จะเชื่อไหมคะ
ว่าแป๊ะยิ้มกับพี่เกสท์ยังไม่เคยพบกันเลย
ไม่เคยพบ ไม่เคยเจอ ไม่เคยเห็นหน้า
มีเพียงแต่รูปที่แป๊ะยิ้มส่งไปให้เท่านั้นค่ะ
แม้กระทั่งพี่เกสท์ก็ยังไม่เคยส่งรูปให้แป๊ะยิ้มเห็นเลย...สักที

จดหมายซองสีชมพู ภาพแมวที่พี่เกสท์ส่งมาเหล่านั้น
แป๊ะยิ้มยังเก็บไว้จนถึงบัดนี้
2 ปีแล้วที่ได้รู้จักกัน เพราะจดหมาย
อยากจะบอกว่า ขอบคุณมาก ๆ นะคะ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่เกสท์ให้กับแป๊ะยิ้ม...

คุณ ๆ ที่อ่านเรื่องนี้ สามารถแชร์ประสบการณ์การส่งจดหมายถึงคนที่คุณรักหรือคนที่คุณห่วงใยได้เลยนะคะ...