ความสำเร็จกับคราบน้ำตา
posted on 10 Jan 2009 10:02 by paeyim in Admission52, Dream-Hope, freestyle, SadStory
คืนวันที่ 8 มกราคม 2552 เวลา 20.33 น.
ได้มีเสียงหวีดร้องเกิดขึ้นในบ้าน"เปี้ยปลูก"
.
.
"กรี๊ด!!! แม่!!! ลูกผ่านข้อเขียนธรรมศาสตร์แล้ว!!!"
.
.
แป๊ะยิ้มกรี๊ดสุดเสียงแล้วตะโกนบอกกับแม่
เมื่อทราบข่าวจากเพื่อนทางโทรศัพท์ว่า
แป๊ะยิ้มสามารถผ่านสอบข้อเขียนสอบตรง นิติ ธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปางแล้ว
แป๊ะยิ้มวิ่งไปกอดแม่ และปล่อยโฮออกมา
ในขณะที่พ่อกับน้องสาวก็วิ่งลงมาจากชั้น 2 ของบ้าน
เพื่อถามถึงที่มาของเสียงหวีดร้องนั้น
แม่ก็บอกให้ทุกคนในบ้านทราบ
และเรา 4 คน พ่อ, แม่, ลูก ก็กอดกัน
.
.
ทางด้านบ้านนามสกุล"เปี้ยปลูก"อีกหลังหนึ่ง
ผู้ที่แป๊ะยิ้มนับถือเป็นพี่ชายก็สามารถผ่านข้อเขียนสอบตรง นิติ มธ. ศูนย์รังสิตได้เช่นกัน
เราก็ขี่รถจักรยานยนต์ไปหาที่บ้าน เพื่อไปแสดงความยินดีกับพี่ชายคนนี้
พอไปถึงที่บ้านพี่ชาย เขาก็วิ่งมากอดแป๊ะยิ้ม
(เป็นครั้งแรกที่มีเพศตรงข้ามที่ไม่ใช่พ่อของแป๊ะยิ้มเข้ามาสวมกอด)
คุยกันสักพักก็พากันกลับบ้าน
คิดว่าคืนนั้นคงจะเป็นคืนที่นอนหลับแล้วฝันดีที่สุดของแป๊ะยิ้ม
.
.
ไม่ใช่ค่ะ
.
.
ยังมีความจริงที่แป๊ะยิ้มจะต้องเผชิญต่อไปอีก
ในวันที่จะประกาศผลผู้มีสิทธิ์เข้าศึกษาต่อ ของ ธรรมศาสตร์
พ่อของแป๊ะยิ้มก็จะไม่ได้อยู่กับแป๊ะยิ้มแล้ว
เนื่องจากมีความจำเป็นบางอย่างที่ไม่สามารถบอกได้
.
.
พ่อก็จะไม่ได้เห็นความสำเร็จของลูก
พ่อก็จะไม่ได้อยู่ฉลองวันเกิดปีที่ 18 ของลูก
พ่อก็จะไม่ได้เห็นลูกสวมชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยที่พ่อใฝ่ฝันอยากให้ลูกเรียน
และ...พ่ออาจจะไม่ได้อยู่ร่วมฉลองวันรับปริญญาของลูก
.
.
ทำไมต้องเกิดกับแป๊ะยิ้มด้วย
คนที่แป๊ะยิ้มรัก ทำไมต้องมาจากแป๊ะยิ้มไป
.
.
ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน TOT
edit @ 10 Jan 2009 10:10:45 by แป๊ะยิ้ม
#1 By 2 7 0 d a y s :) t w o s e v e n O d a y s on 2009-01-10 10:13